Gijs…het is tijd voor een nieuw vraagstuk!

Leuk verhaal Gijs! Heb speltheoretische perspectieven altijd interessant gevonden, helaas laat mijn wiskunde me vaak in de steek, Dit weerhoudt mij er niet van zoals gewoonlijk even kritisch naar dit verhaal te kijken.

De paragraaf na je opsomming gaat van onvolledige informatie uit, i.e. de deler weet niets over de preferenties van de kiezer. Nietwaar? Had hij dit wel dan had hij de cake op 5/8 kunnen opdelen, aangenomen dat de ander aarbei twee keer zo lekker vond. Dit zou dan ook tot hetzelfde resultaat leiden, maar nu in het voordeel van de deler en niet van de kiezer (eigenlijk is dit niet zeker want voor de kiezer is de keuze random tussen twee gelijken, dus wellicht zou de deler op 5/8 ‘min een beetje’ moeten gaan zitten). Dit leidt dus tot de simpele conclusie dat de keuze tussen ‘kiezen of delen’ afhangt van de kennis die jij hebt van de ander, en de kennis die de ander vermoedelijk heeft van jouw preferenties. Heb jij veel kennis van de ander, de ander vermoedelijk weinig van jou dan wil je zeker delen en vice versa. Het probleem ontstaat als deze kennis gelijk is: wie wordt dan de vraag gesteld om te kiezen of te delen? Het punt van ‘eerlijkheid’ ligt dan meer bij het feit wie de ander deze vraag gaat stellen. Bij gelijke preferenties (een cake met alleen chocolade willen we allebei zoveel mogelijk) maakt kiezen of delen theoretisch niet uit, in praktijk blijkt het delen van een cake in twee gelijken nog niet zo makkelijk en zou je dus altijd voor ‘kiezen’ moeten gaan

In speltheorie, zoals je waarschijnlijk beter weet dan ik, is er een spel dat heet ‘ultimatum game’. Dit zou kunnen zijn dat dezelfde cake wordt aangeboden aan Aagje en Bert. Nu moet Aagje een deel van de taart aan Bert geven (variërend van niets tot de hele taart). Op voorwaarde dat Bert dit voorstel accepteert mogen ze de taart houden. Weigert Bert dan krijgt geen van beide iets. Stel, Aagje geeft een stuk van 1/8 met aardbei af voor Bert. Bert heeft nu de keuze tussen dit stuk taart of helemaal niets. Het leuke is dat bij dergelijke ‘oneerlijke’ voorstellen, de utility-calculation niet slechts uit goederen bestaat maar ook uit het genot van straffen of een claim voor eerllijkheid. Zouden we alleen over utility praten met betrekking tot het stuk taart dan zou in dit geval het economische model niet kloppen. Hoe minder utility de taart oplevert, hoe groter de kans dat de utility door straffen zwaarder gaat wegen. Zit dit niet in het model dan accepteert Bert ieder stuk taart en dat is empirisch niet waar. Mijn alternatief zou zijn om te zeggen dat er variabelen ontbreken.

Dit spel pleit dus alleen maar voor de thesis van Brams, namelijk dat efficiency en envy-freeness alleen niet voldoende zijn. Zeker in het Irak-geval is dit nodig. Het houdt ook in dat er een onafhankelijke scheidsrechter met volledige kennis moet zijn die de verdeling maakt. Equitibility impliceert dus een onafhankelijke verdeler met volledige kennis van preferenties als ik het goed concludeer. Ik begin mij sterk te denken dat dit een impliciet politiek argument is tegen de rol van de VS in Irak. Heb je hem dat toevallig gevraagd?